مثل اینکه داستان منو وبلاگمم باید اینجا تموم بشه.
دیگه نه حوصله اشو دارم نه فرصتشو.
اینجا دوستای زیادی پیدا کردم.بعضیاشون هنوزم هستنو باهامن بعضیا هم بی صدا رفتن.
نمی گم این اخرین پستمه.شاید یه روزی برگردم.ولی حداقل یه مدت از اینجا دورم.
بخاطر همین می خوام از دوستایی که هنوز باهامن تشکر کنم.

از کی شروع کنم؟از فرزانه و هاجر که با هم این راهو اومدیمو باهمم داریم می ریم؟
اونا که پیشمن.پس نیازی نیست.(ما خراب رفیقیم)
الهام جونم که گفته و نگفته به وبم سر می زد.8 سال دوستی .8 سال هم زبونی..همدمی..دیگه چی از این مقدس تر؟
اون یکی الهامم(به قول خودش تهرانی)که بعد از حدودا 9 سال با وجود کلی فاصله..با وجود دیدارهای سال به سال و حتی گاهی دیرتر هنوز باهامه حتی تولدمو فراموش نمی کنه..
پریسا جون گل یه دوست جدید و دوست داشتنی که امیدوارم  زودتر به هدفش برسه.غصه نخور گلم.امیدوارم موفق باشی.
فائزه جونی دوست گلم که چند سالی هفته ای حداقل 2 بار می بینمش با اون لحن حرف زدنش..
به جرئت می تونم بگم آدمک شیطونک بیشترین آدمکیه که تو کامنتش دیده می شد.
یه چیزی فائزه.تو دوستای خوبی داری.می دونستی؟پس دم از تنهایی نزن.نگهشون دار.
کیانا جون گل..اصلا وبم نمی یومد ولی خب آبجیه گلیه.

 از همتون ممنون.مواظب خودتون باشین.